...وناگهان تو مردی و دورمچ من که بااون دستهای ظریف وکوچکت فشارمی دادی دردگرفت...من وتو اون یکی مهناز ومینا وجهانبخش یک اکیپ بودیم، الهام ها را راه نمی دادیم، الهام اول چون دخترخانم معلم کلاس پنجمی ها بود والهام دوم به جرم اینکه دوست الهام اول بود...خانم معلم کلاس پنجمی ها که آنقدرنذر کرده بودیم کلاس پنجم که می رسیم عوض بشه ،که کلاس پنجم که رسیدیم شد مشاور مدرسه...نگاهش بدبود اذیت می کرد ،پرازتحقیر ،پراز...ولش کن مهم این بودکه ما نذرکردیم واون معلم ما نشد...می دانستیم اگر معلم مابشه هیچ کدام ازما شاگرد ا ول نمی شویم ،فرقی نداشت کدام یک ازما، ما روندمان چرخشی بود، شاگرداول ودوم وسوم، هرباریکیمون یکی ازرتبه ها را پر می کردیم، فقط الهام نبایدشا گرد اول می شد...عضوافتخاری ما اکرم بود ،زیبا ترین وخوش صداترین دخترمدرسه که فقط اون حق داشت توی مدرسه انگشترطلا دستش کنه ...یادته وقتی صبحها سرصف سرود می خواند حتی گنجشکهاهم ساکت می شدند؟ وآقای مش شوکولات هم می اومد (این اسم راما رویش گذاشته بودیم ،مشدشکراله بودو وقتی مرد چقدرمن وسمیه بهش مدیون بودیم) وخانم مدیربااون مقنعه چونه دارش بهش چشم قره می رفت تا سرش را بیندازه زیر وبره...

من ازخونمون راه می افتادم و می رسیدم درخونه اون یکی مهنازو بعد با هم راه می افتادیم می رسیدیم درخونه شما...خونه بزرگ اما گلی شما...6تا خواهربودید و یک برادر ،در عوض عموتون بچه نداشت همان عموت که وقتی تو مردی و می خواستند خاکت کنند ،وقتی مادرت خودش رو انداخته بود روی جنازت و شیون کرده بودکه وای شهیدم (آخه سرت ازتنت جداشده بود)کوبیده بود تو دهن مادرداغدارت!...

وناگهان تومردی...هنوزجای فشاردستت که همیشه ازدر مدرسه تاخونه روی شونم می گذاشتی تا برسیم دردمیکنه ...هیچ وقت رویم نشدبهت بگم ازاین کاربدم میاد،ازاینکه دستت روی شونم باشه...چهارسال!درعوض وقتی ازهم جدامی شدیم بامهناز و عاطفه تا درخونه خودمون غیبت این کارت را می کردیم!

بگذار یک اعترافی بکنم ،یادته یک روزصبح آمدیم دنبالت مادرت گفت مریضی ؟من ومهناز تاظهرپول قرض کردیم (پول دو هفته بستنی قیفی مان را)تا بتوانیم برای تو یک شیشه عسل خیلی کوچولو بخریم وخریدیم...اما آنقدربرامون سنگین تمام شده بودکه تارسیدیم توی کوچه درازوباریکتون که خونه شما بن بستش بودخودمون عسل را خوردیم ودرنزده برگشیم!...عوضش تو هم فردا که ازدرخونتون امدی بیرون سرحال دستبندرنگی رنگی ت را به ما نشان دادی و گفتی« مامانم واسم خریده»...ما متعجب به هم نگاه کردیم تو به مادرت مامان نمی گفتی ،تازه مامان پیرتو و سلیقه خرید این دستنبد؟خندیدی وگفتی« اون یکی زن بابام را میگم...خیلی دوستش دارم...»ولبهات قرمز قرمز بود ،همیشه قرمزبود و این قرمزی رادستمال خانم ناظم هم نمی توانست پاک کند و موهات عین طلا بود...بلندبلند، طلایی طلایی ...اما یک روزدیگه ای که ازهمان بن بست زدی بیرون ما دیدیم یک تارموهات هم بیرون نیست...خیلی تحملت زیاد بود که تاظهرصبر کردی، اما ظهر که ته کوچه مقنعه رو برداشتی ...بازمن و مهناز ،هاج و واج...بجای یک آبشاربلندطلایی یک عالمه موی سرخ دیدیم...سرخ به تمام معنا...مادرت آبشارت را حنا بسته بود...ما می خواستیم بخاطر موهات گریه کنیم اما نکردیم...

وتو ناگهان مردی ...یادته ؟تو یادم داده بودی خانم ناظم خبیث مدرسه ازخاراندن سربا کتف وشونه بدش میاد..بهت گفته بود ازخانم متشخصی چون تو این کاربعیده...

ماقدکشیدیم وبزرگ شدیم دیگه خانه شما ته اون بن بست نبود،دیگه ما توی اون شهرنبودیم ،دیگه از خونه ما تا شما را با ماشین هم نمی شدآمد،دیگه اون یکی مهناز حالش را نداشت پیاده کوچه ها را گزکنه تا به خونه شما برسه...اون روزها ما اکیب شاگرداولا بودیم...هنوز هم توی عکس یادگاری هممون ردیف کنارهم نشستیم...شماها واسه اینکه شاگرداول بشیددرس می خوندید ومن بخاطر اینکه وصله ناجور اکیپ نباشم ،آخه ما عاطفه را با همه خوبی هاش بخا طر اینکه نمره هاش بدبود توی اکیپ راه ندادیم وحالا اون تحصیلکرده ترین دخترمحله...

بعدها که قدکشیدیم و بزرگ شدیم دیگر همدیگر و ندیدیم..بعدازکلاس پنجم که انگار سرنوشتامون را قسمت کردند...بعدها ماها خواستیم بریم دانشگاه و تو می خواستی ازدواج کنی، بچه ها می گفتند ،من فقط شنیدم...اما دوباره بعدها فهمیدیم که ـ می خواستند ـ که ازدواج کنی چون تو توی اون محل کوچک با اون همه زیبایی با اون همه شیطنت ،نباید تو خونه می ماندی...دیگه خونتون ته اون بن بست نبود...به همان راحتی ای که آبشارطلاییت را قرمز کردند زندگیت را هم سیاه کردند...بعدها شنیدیم که مرد زندگیت خدا سال ازت بزرگتربوده ،بعدها شنیدیم بردندت توی یک ده کوره اطراف اصفهان...می گفتند شوهرت روانی بوده...چقدربدم میاد از اونایی که کارشون فقط گفتنه...همونهایی که وقتی مردی گفتندکناردست یک پسرجوون بودی...وقتی تریلی لعنتی اومدونصفه ماشین را لوله کردوفقط تو ناگهان مردی ...

اون یکی مهنازیک هفته فقط اشک ریخت و هرکس ازاونهایی که ـ می گفتند ـ را می دیدبهشون فحش خواهرمادرداد!...عاطفه فقط سکوت کردو من فقط می دونم که ناگهان مردی...حتی فرضیه راننده آژانس بودن اون پسرجوون ازطرف تمام مردم محلتون رد شده بود..آخه تو پشت فرمان بودی...آخه تو همیشه دنبال یک ذره شادی بودی،آخه تو محتاج یک ذره هیجان بودی که ناگهان مردی...

خبر،خبر،خبر:

ـ دستگیری وسیع فعالان سیاسی دانشجویی...                                                                      

ـ زنان فعال حقوق بشراحضارشدند...                                                                       

ـ دستگیری مجدد دانشجویان زندانی سابق...                                                                        

ـ انتقال 70تن ازدستگیرشدگان تجمع زنان به زندان اوین...                                                     

ـ اتهام جهانبگلو امنیتی وارتباط نامتعارف با برخی دولتهاست...                                                     

ـ ونهایتا سخنگوی قوه قضاییه:«عده ای به دنبال این هستندکه وجه حقوق بشری کشورمان رادرآستانه شروع جلسه شورای جهانی حقوق بشرمخدوش کنند»

   INQUISITION

  گرگور معظم که فرمان راند                                                            

  سرها  عقاید را  تاب  نیاورد                                                             

 و جلادان برای چهارشنبه سورانشان هیزم  کم نیا وردند                    

 ...هنوز هم گرگوار نهم که فرمان می را ند                   

 عقاید برسرها سنگینی میکند                   

 مردمان جوان ملحد می شوندوکافر به جرم سربه زیر نبودن                  

 اکنون تمام دادگاههای به ارث رسیده ازاینوسان سوم                         

 کمر راست می کنند                    

 صدایی  درگوش   برّگان    زمین می پیچد                 

                                                       زنده  زنده  بسوز انید ش...   

...غلتی توی رختخواب زدم و ساعت بالای سرم را برداشتم آوردم جلوی صورتم ،انگارمی خواستم کوکش کنم ،دستم را بردم پشت صفحه بزرگ وآبیش ،عقربه چرخیدوچرخیدو درست روی چشمهات محو شد ...بجای صفحه ساعت صورت تو میان دستهام بود ،چشمهات، ابروهات، بینیت، لبهات...لمسشون می کردم...لبهات...

      هی تراشیده باده وبلور لیموی گس        رویای ناتمام من          

                                                            مگرمنت به ترانه ای تمام کنم 

                                                                      ورنه کو برگزیده ای که 

                                                               شاعرتر تراز این تشنه خراب 

                                                                      از قاف و غین این همه

                                                                                     قدغن

                                                                                                   بگذرد...

...  

صدای سرفه میاد...می شنوی؟

نه! اشتباه نکن... مال سرماخوردگی نیست

چقدردوره...آره ....آنقدر دور ...به دوری جلوی چشمات!

اذیت می شی؟

ناراحت نشو        قطع میشه ،تموم میشه...خیلی زود

                                                              به اندازه تمام شبهای یک عمر...

یادته ؟این صدا رو؟

ازبچگی تو گوشت بود...کافی بودتوی مجلسی واردبشه وتو بفهمی اون هم اومده...ازصدای سرفه هاش...

سوم خردادحالی به حالیت میکنه، همانقدرکه دوم خرداد...شایدیک ذره بیشتر...دوم خرداد را خودت ساخته بودی وسوم  خرداد را...برات ساخته بودند...تو می دونی همه اهل خونه می دونند، همه اهل شهرمی دونند، رمز این عملیات رو سد جلال گفته بود که حالا سانسوره...

قیافه نجیب یکی ازمعدود مردهای زمانه جهان آرا (داداشش رو به جرم دوم خردادی بودن انداخته بودندزندان)...قیافه جهان آرا را میگفتم ، وسوسه ات میکنه ...هی ذهنت پرمیکشه به گذشته ،به خاطرات مغشوشی که توش بودی ،وسطش، ساکت ساکت...

صدای سرفه میاد...هماهنگه با لکه های قهوه ای روی پوست ...بزرگ که شدی باهاش اختلاف فکر،اختلاف نظر پیدا کردی(خودش اسمش رو گذاشت اختلاف عقیده)...دوستیش شددوستی خاله خرسه ،هی سنگ زد تو سرت و محبت تو شد محبت دخترعمربه پدرش وقتی که زنده بگورش میکردواون خاکها را ازروی ریش باباش کنارمی زد!

یادته چقدرتعصب داشتی بهش ؟...هنوزبچه بودی که جنگ تموم شدو مجبورشدید ازمنطقه اسباب کشی کنید وسط مردم، توی مردم...یک روزناظم درکلاس را زد وپرسید «کسی فامیل جانباز داره؟»وتو دست گرفتی وباافتخار گفتی «من!پدرمن...»چقدرهمه با تعجب نگات کردند،آخه تو ازجایی اومده بودی که همه جانبازومجروح بودند جایی که ملاک شهادت بود...واونها ازتو آغوش مادرها، ازتوی زیرزمینها یا ازکشورهای امن برگشته بودند...تعجب بقیه مهم نبود، مهم کنایه وزهرخندناظم بودکه هنوزم که یادت میادذره ذره بدنت رو می سوزونه ،که چشات پراشک میشه ...

_ پدرتو ؟!!اون که ازمنم سالم تره!...

اون موقع ها نمی فهمیدی شایدناظم حق داره ! پدر تو که یک تنه هیات امنای مدرسه بود پول میداد ،امید می داد...واون هیکل کاردرستش...

آخه هیچ کس مثل توازسردردها وشب بیداری هاش خبرنداشت، هیچ کس مثل تو یواشکی پابه پاش ازشب تاصبح بیدارنمانده بود، هیچ کس کیسه بزرگ دواهاش رو ندیده بود...هیچ کس ازسنگینی گوشش که مال موج انفجار بود، از شیمیایی بودنش خبرنداشت...

چقدرجمله ناظم جلوی اون همه بچه های کلاس برات گرون تموم شد...هنوزهم صداش تو گوشت می پیچه وبدنت مورمور میشه...شاید حق داشت آخه پدرت هیچ جانگفته بود که از کجااومده ،که نمی  خواسته برگرده...که چقدر دردداره...

چقدرجمله ناظم، نگاه ناظم، لبخندناظم که ـ حتی برق دندونهاش یادته ـ برات گرون تموم شد...هیچی نگفتی رفتی تو خودت وچه سالهایی طول کشیدکه دربیای...نخواستی اثبات کنی ،نرفتی اثبات کنی ،به پدرهم چیزی نگفتی...ازفردایش راه افتادی توی مدرسه ازتموم کلاس چهارمی و پنجمی ها نقطه ضعفهای خانم ناظم را پرسیدی وتاآخریک لحظه آرومش نگذاشتی ،اذیتش کردی، اذیتش کردی ،شیطنت کردی به قیمت خط کش چوبی ای که فرود می اومد تو ی کمرت، نه زنگ تفریح جلوی بقیه ،توی آبخوری وسط زنگ وقتی که ناظم ازدفترمدرسه می دید تو داری می ری آب بخوری...وتو با غرور زل می زدی تو چشماش لبخندمی زدی...

هی بچه ها تو رامبصرمی کردند هی ناظم خلعت می کردبه این جرم که وقتی باها ت حرف می زد سرت را با شونه ت می خاروندی(اون ازاین کارمتنفربود!)...آخرین باردوم خرداد76بود وقتی عکس خاتمی را چسباندی روی آیفن تصویری خونش ودستت را گذاشتی روی زنگ(اون مدافع سرسخت ناطق نوری بود!)

بعدها که بزرگ شدی این جمله را ازخیلی ها ی دیگه شنیدی ،اما دیگه هیچ کدوم نسوزوندت، عادت کرده بودی یا به همه شون حق می دادی!؟

8سال انقدرغرق دوم خردادشدی که سوم خرداد یادت رفت ...اماامسال چقدربرات فرق داره...عکسهای قدیمی را بیرون میکشی یکیش را خیلی دوست داری ،همه توش هستندهمه خدایان کودکیت!...همت ،خرازی ،باکری ،زین الدین،جهان آرا ...آخریشون کاظمی...همه به دوربین لبخندمی زنندوتو...

یادته وقتی پوسترش را دست بچه بسیجی ها دیدی شاخ درآوردی ؟حتی آدمای این عکس راهم سانسورکرده بودند...سوم خردادهم مثل دوم خرداد تو رو حالی به حالی میکنه ،به قیمت بیرون کشیدن این عکس وزدن به دیواراتاقت...هیس ...می شنوی؟صدای سرفه میاد... کاش سرما خورده باشه!

                                          کاش سرماخورده باشه...

خبر خبر...

این را شنیدید:

برانکوسرمربی تیم ملی درپاسخ به خبرنگارشبکه تلویزیونی ژاپن که گفته بودخیلی ها معتقدند آلمانی ها به دلایل مسائل سیاسی به ایران خوشامد نخواهند گفت چنین پاسخ داد:«نه موافق نیستم به هرحال درتمام دنیاافرادی هستندکه جنجال به راه می اندازندونظم را به هم می ریزند!اما من قول می دهم درفردریش هافن همه به گرمی ازکاروان ا یران استقبال خواهندکرد.»