باحال ترازهمه عکس جدید بزرگی که سرمیدان قدس زده اندآقالبخندبه لب وسواربراسب «مسابقات  اسب دوانی جام شهیدافشار!»فرداهم لابدکلاه به سروتنبان به تن جام ...  شهیدافشاراسطوره خبرساز...وای به وقتی که آب سربالا برود...

نکته:من خبرنگارم تومهندس معدن!

تشبیه چرخ اقتصادبرای یک لحظه به نظرش مضحک آمداما بدون اینکه خودراببازدازبالای تریبون آب رابرداشت وباوجودی که اصلاتشنه اش نبودآن راتاته سرکشیدوادامه داد:

گلههای گوسفندبخش به یمن اداره دامپروری پروارگشته اندومیش هامعمولا سه قلووبعضی مواقع ۴تا۵قلومی زایند.واطمینان داداگروضع به همین منوال پیش رودتادوسال آینده گوشت مصرفی منطقه راگوسفندان منطقه اش تامین خواهندکرد.

جناب نماینده بعدازآن،احساس گرمای مطبوعی کرد.تن صدایش رابالابردوباهمه قدرت وتوان دادزدکه مادرسایه سمّ مالاتیون وبه همت اداره فعالریشه کنی مالاریاوپودرمعجزه گردریاوقرص مسکن آکساروآسپرین وبه همت اکیپهای گشتی اداره بهداری وبهزیستی راکه مجهزبه جبپ های شهبازند، به مرحله نوینی اززندگی رسیده ایم هم اکنون بی دغدغه حصبه وطاعون واسهالوشپش ومسمومیت هادرکمال آسایش وآرامش زندگی می کنیم...وافزودکه :

کجایندمدعیان فلسفه پوچی تاببیننددرمنطقه انتخابی من ،اززمین وآسمان شورونشاط وامیدولبخندموج می زند؟تاببیندکه چهارعنصراصلی حیات چگونه درخدمت ار اده ها قرارگرفته وزمین وزمان چگونه درجشن عاشقانه انسان می رقصندورنگین کمان می سازند!!؟

جناب نماینده دستی به سرش کشیدتامطمئن شودکه شاخ کوچکی درنیاورده است...

حضارهمه کرواتهایشان راشل کردندبه وجدآمدند.رسمیت جلسه وحتی موقعییت اجتماعی خودراازیادبردند.سوتهای ممتدگوش خراش کشیدند،دیوانه واردست زدند.حتی یکی دونفرصندلی هاراانداختندوکلاهاشان رادرهواتکان دادند...وروی یک پابفهمی نفهمی رقصیدند.رئیس جلسه چکش ریاست را آنقدربه میزکوبیدکه نخست میزترک برداشت وسرانجام چکش نیزازته شکست.

نماینده سرشارازنطق تاریخی اش که اصلا استنادخارجی نداشت سرخ شدوعرق کرد وتلو تلوخوران عوض اینکه به سمت کرسی خودش رود روبه سمتی دیگررفت.

گفته اندبعدا به دلیل همین نطق غرّاوادیبانه اورادرکمیسیون نفت شرکت دادندواسمش رادرلیستی یادداشت کردندتاازاین استعدادناشناخته بعدادرکابینه استفاده شایان کنند!

                                                                                  حسین پناهی، کتاب خروسها وساعتها

یک  دریچه  برای  من  بس...

توی هرچی که پوشیدیم فرومی ریم وازسرما بهم می پیچیم وبازحمت پاهامون که تاپایین زانو توی برف فرومی ره رو بیرون می کشیم وباهم قدم برمی داریم ...بی هیچ عجله ای...

هردفعه یه ماشین میادوتوی خیابون صدای شرشرآب وبرف ...هرچی که هست رابه مامی پاشه 

هرباریه نفرتوی پالتووکلاه فررفته ازکنارمون بی تفاوت ردمیشه...وماسردترمون میشه ویخ می زنیم وهرقدرهم بهم بپیچیم فایده نداره...سرده ، خیسیم وهیچ کس به یاد ما نیست، هیچ کس به فکرمانیست ..هیچ کس نیست، انگارکه ماگیاه پیچک خودروبودیم وبه بهم پیچیدیم ، اگه کسی ماروببینه فقط واسه هرس کردنمونه...

سرده ...همه ردشدند..همه رفتند، همه زیرکرسی، کنارشومینن، همه درازکشیدن کنارشوفاژها وبخاری ها....همه خونه ها گرمه، شیشه ها را بخارگرفته، همه با تی شرت وتاپ!ما داریم یخ میزنیم...بی هیچ امیدی به ذره ای ازاون گرما...شایدرفتنمون شبیه یه سیرعاشقونه وسط یه خیابون بزرگ ازسرسیری از مهمانی ای به خونه ای  گرمه، آره انگار...اما ما سردمونه ..ازدرون یخ بستیم ...بی هیچ میلی به ذرت ولبوُ آب اناروزندگی...همه حسرتمون سنگ داغی کناریه آتیش که پاهای خیس ویخزدمون را بگذاریم روش...همه حسرتمون، بدون هیچ چشم اندازی ازآغوشی امن که پشت دری آماده به جا دادن هردو ما...اما من وتو می ریم وته این خیابون گم میشیم  ....وطوری می ریم که همه یک سیررمنس عاشقونه را ببینن تا یه  روزی حتی وجدانشون هم ازدیدن ردپامون دردنگیره...

 دوشنبه شب

توی راه...جاده تکراری کویرکه کویرنشین ها برای توجیه زشتی وخشکیش بهش لقب عظمت دادندتا خودشون را هم بزرگ بنامند...اما درانتظارمعجزه...    

۲ـمست ازخانه برون تاخته ای یعنی چه؟

۳ـ شماره روی همراه...داره زنگ می خوره وحال من هم بهم می خوره...اولین آشنایی همین نیمه شعبان بود...بت پوشالی دیگران وعلات سوال منفورفکرمن...۴ سال طول کشیدکه فهمیدم چرااینقدرمنفوربودواسم...اینباربرکدام منفعتش زنگ زده ؟هنوزما جزءاعتبارات زندگیش محسوب می شیم؟کاش آنقدرناتوان بودم که ...چه ریسکی کرده بودزنگ زده بوددعوت جشنش...آخه عروسیشه.

۴-همیشه ازتیترهای که گمراه کننده س برای جلب مشتری متنفرم!!!!۱۰۰۰تومان بدی شهروندبخری برای تیتریک ناگفته های هاشمی رفسنجانی تاببینی که دوباره حرف کدام اشک تمساح وفریبیه اونوقت تیترداخل صفحه ناگفته هایی ازامام اززبان هاشمی باشه.

 ۵- اما...گفتا که بسی خط خطا خطا برتوکشیدند

             گفتم همه آن بود که بر لوح  جبین بود...