زمین تب کرده است

دیگرحتی کوه های یخی هم جواب نمیدهند...

ذهنم دنبال چیزی بودکه مشغولش بشه و به مشغولیات همیشگی اش فکر نکنه!

خوب این عکس همون بود که از وقتی که دیدم ذهن مشغولش شده، مشغول نگاه این دو نفر ...

البته هی هم فلاش بک می زنه به معدود صحنه هایی از فیلم پارتی که یادش مونده...

نگاه های این دو تا اما اینبار بازی نیست، بازی نمیده ....سینماشون داره می سوزه!

 اینکه از کی دفاع کردند و چرا و لیلا توی کدوم برنامه با بغض از کی خواست که بیاد و کاندیدا بشه اصلا مهم نیست، فرقی نمیکنه  که فکرشون چیه؟ مهم اینه که بخاطر تفکرشونه که این تاوان را دارند پس میدهند!                  

پ.ن: امیدوارم اینها همش پیش فرض های خطرناک  ذهن من باشد! و سینما به روند طبیعی! سوخته باشد.

...

هروقت از اینترنت دور میشم دلم شور می زنه از بی خبری...وقتی که on می شم می فهمم که نگران تمام خبرهای بدی بودم که ممکنه نفهمم، نگران نفهمیدن اینکه توی این کشور به تازگی چند تا پدر دخترشون به توهم خودشون  محاکمه کردند و کشتند، چند تا مددکار بچه های یتیمو تو یتیم خونه آزار دادند؟ چند نفر نوجوون اعدام شدند؟ چند نفر دگراندیش زندانی شدند؟ چندتا روزنامه توقیف شده ؟تورم چقدر زیاد شده؟ ما چقدر آویزوون تر نفت شدیم؟ چقدر توی صندوق زخیره ارزی مونده؟پرزیدنت توی چندتا شهر دیگه مردم رو الاغ فرض کرده؟ اون کسی که اون بالا نشسته چندتا گناه کبیره دیگه برای مطبوعاتچی ها تعریف کرده؟ کی بزرگترین دروغ رو گفته؟ کی ازاله بکارت کرده؟کجا بیست تا مرد به یک زن تجاوز کردند؟کدوم واعظ منبری توی خلوت آن کار دیگر را کرده؟!کی التماس کی رو کرده که بیاد کاندیداا بشه؟ چندنفر به یک نفر امیدواهی بستند؟ جدیدا کدوم مغز فرارکرده؟کدوم جنگلمون آتش گرفته؟ کدوم درخت کهنسال را به جرم خرافه پرستی آدم ها بریدند؟ ...

بعد که offمیشم درد بی خبری کم شده، اما هزاران درد جدید ریشه دونده...چرا توی این مملکت یه اتفاق خوب نمی افته؟چرا بالاترین و همه سایتهای خبری اینقدر تلخند؟چرا صفحه های طنزو کاریکاتورمون هم اشکون رو در میاره؟

پ.ن۱:  این شعر چند روزه توی دهنم افتاده، از روی کامنتدونی این وبلاگ نوشتم، وبلاگ یک استاد فیزیکه (البته استاد دیفوونه بوده نه من)که به نظر من و اون ، برعکس خیلی از مدعیان فیزیک یک بعدی یا دو بعدی! صرف نیست.

...

بر منقار خویش، برای تو

نامه‌ای می‌آورم

از سوی زنی که یک بار دوستت داشت

و چون به پرستو بدل شد

از تو رهایی یافت...

 غاده ‌السمان

البته یک شعر هم هست که استاد دادگران سر کلاس تحلیل محتوا برای نشون دادن اوج پاچه خاری یک شاعر مثال زد و من هم بحث مفصلی کردم که این بیت خیلی عمیقه و به دل می نشینه!شاید شاعر از سر عشق گفته نه چاپلوسی ،که البته استاد فرمود که ازسوزنی سمر قندی شناخت نداری وگرنه این حرف را نمی زدی،من هم قانع شدم، نمی شناختم دیگه!

سحر آمدم به  کویت،  به  شکار رفته    بودی

تو که سگ نبرده بودی به چه کار رفته بودی؟!

بعد هم فهمیدم که این شعر به خاطر طرز بیان استاد منو گرفته نه متنش!

پ.ن۲: این روزها بهترم چون استاد راهنمام لطف کردند و خودشون یک موضوع جامع و صد البته دهن پر کن برای پایان نامه من انتخاب کردند!استاد مشاور هم واسم پیدا کردند و دو صدالبته پروپوزال رو هم دیکته کردند ، نوشتنم!!!البته با هزاران خط ونشون و شرط و شروط...فکر کنم با این کار می خواست تمام بهانه ها رو ازم بگیره.

پ.ن۳:این عکس ها رو روز جمعه توی پیاده روی با دیفونه توی ده نیاورون گرفتیم، به دیفوونه گفتم می خوام عکس ها رو بگذارم روی وبلاگم نکنه معنیشون بده؟آخه انگاردیگه معنی حرکت زدن های بر وبچز الان رو نمی فهمم جنسشون خیلی فرق کرده!

تاکید می کنم که من معنی این تصاویر رو نمی دونم اگه شما می دونید یا منظور بدی رو می رسونه شرمنده دیگه!

...

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولى دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالى لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم

اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم

اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم

اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهى بخواهید، اینک گواه

همین زخم هایى که نشمرده ایم!

دلى سر بلند و سرى سر به زیر

از این دست عمرى به سر برده ایم.

                                                                 قیصر امین پور

...

۱- چند روز پیش با دوستی و مانی  می خواستیم وارد پارکینگ شهرداری میدان قدس شویم که نگهبان ورودی از همراهان خواست پیاده بشوند و فقط راننده داخل پارکینگ بشه این رفتار را دم پارکینگ هتل ها هم دیده بودم اما فک می کردم بخاطر بُعد مسافته و این که جماعت مجبور نشوند مسیر طولانی پارکینگ را طی کنن.

- فک کن نگران خستگی من و تو باشند!

این را خانم مسنّی که دم پارکینگ پیاده اش کردند  بهم گفت! از اون خانم هایی که ۳۰ سال از انقلاب گذشته اما هنوز نتوانسته با قوانین اسلامیش کنار بیاد!

هی گیر می داد به نگهبان و البته نگهبان هم کرمو...گفتم «مگه چرا پیاده می کنند؟»گفت:« واسه اینکه جوونهای مردم نرند توی پارکینگ حال کنند»!پارکینگ هم چند طبقه و تقریبا تاریک!

خجالت کشیدم از خودم، از زندگیم،از احترامی که بهم گذاشته میشه! از اینکه چنین جایی زندگی می کنم، از جایی که جوونهای مردم مجبورند واسه ...برند توی پارکینگ یا نوک درختها! ودستورالعمل ها به قدری جامع و کامله که همین را هم پیش بینی کرده...

۲-شهروند امروز توقیف شد.شهروند امروز تنهادلیلی که می توانست من بی انگیزه را صبح شنبه تا دانشگااا بکشاند...دیروز توی داروخانه توی نیاورون چند تا خانم تا نشریه را دستم دیدند چند لحظه ازم قرض گرفتند من هم هیجان زده که ایوول خانمهای شهروند خوان! بعدش با ناامیدی پسم دادند و گفتند :«خانم فال نداره»!!؟ اینو گفتم که بگم که مگه چقدر این نشریه جریان ساز بود؟ چه نقشی داشت به غیر از اینکه دلخوشی چند نفر آدم روی دکه روزنامه فروشی باشه که آره دوتا نشریه دگر اندیش هم هست ...مگه چند نفر از اونهایی که شهروند خوان هستند نمی دانستند که آقای لاهوتی را خودشان توی زندان سم خوراندن؟ ...به هر حال دلیل توقیفش ارائه اطلاعات نادرست ذکر شده.

از همه بدتر همکلاسی ها و دوستهای شهروندیمون هستند که بی خونه شدندوبی کار...اینم از امنیت شغلی.

۳-وقتی  از همه چیز کم می آرم و قات می زنم، درمانم کارتون  ‌‌‌‌beauty and beast یا یک چیزی توی همین مایه هاست، شاید هم فیلم غروروتعصب،کاش حضرت فروید اینجابودروان من  را می کاوید!

۴-بهشت زهرا 50 هکتار بزرگ‌تر شد، تا اطلاع ثانوی می توانید بمیرید!

۵- این هم از دیگر الطاف جلیِّه البته در دانشگاه، دیگه چه مرگمونه؟

...

یک فیلم هست توی تلویزیون شبکه 5 به اسم خط شکن که روی حساب هیچ کدام از معیارهای فیلم دارای هیچ نوع استانداردی نیست، اما تنها فیلم IRIB است که من حتما باید ببینم آخه مثل فیلم های کیمیایی تهش یک چیزی را توی وجود آدم قلقلک میده، یک نیاز سربه مهر ... یک خاطره محو یک تشنگی رفع نشده، یک رویای نیمه تمام...رفیق بازی.

دوستی و مرام اون دوستی های داش مشدی  که همه چیزت رو پای رفاقت می گذاری...دوستی ای که اصل اساسی اساس نامه اش اینه : «رفیق با مرام همه چیزش را پای رفاقت می گذارد». 

من آدم رفیق بازی بودم و اگرچه دیر اما فهمیدم که دوره این رفاقت ها تمام شده و این جور مرام گذاشتن ها حداقل نتیجه ش مورد سوء استفاده قرار گرفتنه...

اما با این وجود هنوز هم به خاطر حسش... مزمزش ...حتی اگه بدونم دروغیه، حتی اگه بدونم توهمات منه، حتی اگه بدونم که تهش مثه خیلی دوستی های دیگه میشه، رعایتش  می کنم( این مدل رفاقت رو میگم) ...آخه گاهی نمی خوام رویاهام را به راحتی کنار بگذارم.

پ.ن۱:من این پست را دو هفته پیش نوشته بودم اما این وسط اتفاقات جالبی هم افتاد که خیلی بی ربط به این موضوع نبود...دوستی های امروزی به بازی بیشتر شبیه شدندو برای کسانی که مسائل مهم زندگی را به بازی می گیرند متاسفم.

پ.ن۲:توی یک رابطه  یک رفیق به دیگری یا اعتماد دارد یا ندارد، اگر دارد مطمئنا می داند که در هرشرایطی جایگاهش در نظر دوست کجاست و اگر حرفی می زند و یا چیزی می گوید ممکن است هزار دلیل قابل دفاع داشته باشد...وقتی هم اعتماد ندارد که هیچ! نه جای دفاع و بحثی می ماند، نه جای رفاقتی...والسلام.  

پ.ن۳:این آخرین نفر دوست بازی ! برای من توی زندگی شکست نبود، اشتباه بود ...

من نیز کجم

 چون مقاوم ترین دیواره ی حصاری متروک...

پ.ن۴: مانی ایتالیاست و من باید شبها امر خطیر بغل کردن سگ خواب آلودش را بپذیرم ... دیفونه میگه اون دیگه ایران بمون نیستفک کن که یه معمار رو ول کنی توی رم و میلان! برمی گرده؟پشیمونم که دنبالش نرفتم، اما به دیفونه گفتم اون برمی گرده چون منو دوس داره!دلیلم متقن بوده نه؟

پ.ن۵: یکی از کثیف ترین چهره هایی که تا حالا توی زندگیم دیدم چهره لاریجانی بود توی سخنرانی بعد استیضاح وزیر کشور، من به بحث های سیاسیش کاری ندارم،جدا از اینکه همه چیز توی ایران به لجن کشیده هست و همه سرتاپا یک کرباسند هر چیزی هر فرقه ای و هر دسته بندی ای...من فقط به این فکر می کردم که چطور وقتی لاریجانی رفیق دیرین خودش را که فروخت ، با افتخار اون رو از بزرگترین کارها و برای مصلحت کشوربیان کرد...

پ.ن۶:ای بابا! این پاییز امسال خیلی پاییزه!حالا چیکار کنیم؟

 قُرنوشت:

پیش این سنگدلان

قدر دل و سنگ یکی است.

دل نوشت:

عشق تو

مرا تسلا می دهد...

یک نفر مدتهاست در نزدیکی ما به این طریق زندگی می کنه، اما زمستان نزدیکه.... 

روی نیمکت توی پارک می نشینم، همه چیز سرجاشه! دامنه ارتفاعات دارآباد، اون برج آبی قشنگ، پیرمرد تنها در حال قدم زدن روی سنگ فرشها، دو تا پسربچه تخس که از اسباب بازی ها آویزونند و یک دختر ریزه میزه جیغ جیغو که دنبالشون می دوه تا بازیش بدهند، سه تا پسر نیمه بالغ سه تا نیمکت اون طرفتر که تمام دغدغه هاشون کشفیاتی است که از توی عکس و فیلم های بلوتوثی بهش رسیدند، خانمی که مادر یکی از بچه کوچولوهاست و تمام تلاشش رو می کنه که متکبر به نظر بیاد...آسمون ابری ،هوا بارونی و یه ذره سرد...من با فصلنامه رسا.نه مبحث سیا.ستگذاری ار.تباطات، تمرکزی که گرفته نمیشه، ذهن مشوش و مشغول در جبرو اختیار، بودن و نبودن، مرگ و حیات، علوی و سفلی، دارا و ندار، گرسنه و سیر، اسیر و دربند...دل گرفته وغمگین، اعصاب قاطی پاطی، سنگینی یه عالمه مساله حل نشده روی دوش، خستگی و دل تنگی به قدر کفایت، چندتاتا قصه کوتاه و بلند ننوشته ، شخصیت ها و سوژه هایی که توی ذهن وول می خورند و فرمان نمی برندبه قدر کافی سرکش، استرس هزاران کارنکرده و عذاب وجدان هزاران اشتباه انجام شده... چکمه جیر و بارونی نازک برای مبادا، موبایل و خودکار و چرک نویس...همه چیز که سر جاشه! پس چی کمّه که من اینقدر دلم جوش می زنه ؟

 چشمم به انگشتهای دست چپم می افته...آهان!

دل نوشت:

 پرِ پروازم ندارم

اما

دلی دارم

 و

حسرت درناها... 

ِ