گاهی

چیزهایی می شکنند

که  ترمیم ناپذیرند.

تو گفته بودی!

وقتی در آن روز سرما

 بوسه ات در هوا ماند...

و حالا

من می گویم

وقتی برف می آید

و واژه هایت 

نیستم می کنند.

دو آوای تنهای سرگشته بودیم 

رها درگذرگاه هستی به سوی هم ازدورها پرکشیدیم

چه خوش لحظه هایی که هم را شنیدیم

جه خوش لحظه هایی که درهم وزیدیم

چه خوش لحظه هایی که درپرده عشق

چویک نغمه شادبا هم شکفتیم

من وتو چه دنیای پهناوری افریدیم

من وتو به سوی افق های ناآشنا پرکشیدیم

من وتو ندانسته، دانسته

رفتیم ورفتیم

چنان شاد،خوش، گرم، پویا

که گفتی به سرمنزل آرزوها رسیدیم

یک  دریچه  برای  من  بس...

توی هرچی که پوشیدیم فرومی ریم وازسرما بهم می پیچیم وبازحمت پاهامون که تاپایین زانو توی برف فرومی ره رو بیرون می کشیم وباهم قدم برمی داریم ...بی هیچ عجله ای...

هردفعه یه ماشین میادوتوی خیابون صدای شرشرآب وبرف ...هرچی که هست رابه مامی پاشه 

هرباریه نفرتوی پالتووکلاه فررفته ازکنارمون بی تفاوت ردمیشه...وماسردترمون میشه ویخ می زنیم وهرقدرهم بهم بپیچیم فایده نداره...سرده ، خیسیم وهیچ کس به یاد ما نیست، هیچ کس به فکرمانیست ..هیچ کس نیست، انگارکه ماگیاه پیچک خودروبودیم وبه بهم پیچیدیم ، اگه کسی ماروببینه فقط واسه هرس کردنمونه...

سرده ...همه ردشدند..همه رفتند، همه زیرکرسی، کنارشومینن، همه درازکشیدن کنارشوفاژها وبخاری ها....همه خونه ها گرمه، شیشه ها را بخارگرفته، همه با تی شرت وتاپ!ما داریم یخ میزنیم...بی هیچ امیدی به ذره ای ازاون گرما...شایدرفتنمون شبیه یه سیرعاشقونه وسط یه خیابون بزرگ ازسرسیری از مهمانی ای به خونه ای  گرمه، آره انگار...اما ما سردمونه ..ازدرون یخ بستیم ...بی هیچ میلی به ذرت ولبوُ آب اناروزندگی...همه حسرتمون سنگ داغی کناریه آتیش که پاهای خیس ویخزدمون را بگذاریم روش...همه حسرتمون، بدون هیچ چشم اندازی ازآغوشی امن که پشت دری آماده به جا دادن هردو ما...اما من وتو می ریم وته این خیابون گم میشیم  ....وطوری می ریم که همه یک سیررمنس عاشقونه را ببینن تا یه  روزی حتی وجدانشون هم ازدیدن ردپامون دردنگیره...

 دوشنبه شب

توی راه...جاده تکراری کویرکه کویرنشین ها برای توجیه زشتی وخشکیش بهش لقب عظمت دادندتا خودشون را هم بزرگ بنامند...اما درانتظارمعجزه...    

...غلتی توی رختخواب زدم و ساعت بالای سرم را برداشتم آوردم جلوی صورتم ،انگارمی خواستم کوکش کنم ،دستم را بردم پشت صفحه بزرگ وآبیش ،عقربه چرخیدوچرخیدو درست روی چشمهات محو شد ...بجای صفحه ساعت صورت تو میان دستهام بود ،چشمهات، ابروهات، بینیت، لبهات...لمسشون می کردم...لبهات...

      هی تراشیده باده وبلور لیموی گس        رویای ناتمام من          

                                                            مگرمنت به ترانه ای تمام کنم 

                                                                      ورنه کو برگزیده ای که 

                                                               شاعرتر تراز این تشنه خراب 

                                                                      از قاف و غین این همه

                                                                                     قدغن

                                                                                                   بگذرد...